Leczenie lekiem Metizol (zawierającym tiamazol) zazwyczaj trwa od kilku miesięcy do nawet 2 lat, w zależności od przyczyny nadczynności tarczycy, odpowiedzi organizmu na leczenie oraz indywidualnych zaleceń lekarza endokrynologa.
W przypadku choroby Gravesa-Basedowa (najczęstsza przyczyna nadczynności tarczycy) leczenie trwa zwykle:
12–18 miesięcy,
czasem dłużej, jeśli choroba nawraca lub objawy utrzymują się.
Przy toksycznym wolu guzkowym leczenie może być przygotowaniem do operacji lub leczenia jodem radioaktywnym, i trwa wtedy krócej – od kilku tygodni do kilku miesięcy.
U kobiet w ciąży leczenie Metizolem (lub zamiennie propylotiouracylem) prowadzi się ostrożnie i tylko przez niezbędny okres, najczęściej w I trymestrze.
Poziom hormonów tarczycy (FT3, FT4, TSH),
wielkość tarczycy i obecność guzków,
wiek pacjenta i ogólny stan zdrowia,
reakcja organizmu na leczenie (czy objawy ustępują, czy występują nawroty).
Podczas leczenia konieczne są regularne badania krwi (TSH, FT3, FT4, morfologia), aby ocenić skuteczność terapii i monitorować ewentualne działania niepożądane, takie jak spadek liczby białych krwinek.
Leczenie Metizolem jest długoterminowe i trwa zwykle od 12 do 24 miesięcy, choć może być krótsze lub dłuższe w zależności od diagnozy i odpowiedzi pacjenta. O zakończeniu leczenia decyduje lekarz na podstawie wyników badań i przebiegu choroby. Nie należy przerywać terapii samodzielnie, nawet jeśli objawy ustąpią.