Wenlafaksyna (Venlectine) może być łączona z innymi lekami przeciwdepresyjnymi tylko pod ścisłą kontrolą lekarza. Samodzielne łączenie różnych antydepresantów jest niebezpieczne i może prowadzić do poważnych skutków ubocznych, w tym zespołu serotoninowego.
W niektórych przypadkach psychiatrzy stosują terapię skojarzoną, łącząc wenlafaksynę z innymi lekami przeciwdepresyjnymi, np.:
mirtazapiną – tzw. strategia „California rocket fuel” stosowana w trudnych do leczenia depresjach,
bupropionem – jako uzupełnienie działania wenlafaksyny.
Takie schematy stosuje się wyłącznie przy oporności na leczenie, po dokładnej analizie korzyści i ryzyka.
Bezwzględnie przeciwwskazane są kombinacje z:
inhibitorami MAO (np. moklobemid, tranylcypromina) – konieczny odstęp co najmniej 7 dni (lub więcej) między zakończeniem jednego leku a rozpoczęciem drugiego,
innymi lekami serotoninergicznymi w nadmiarze (np. SSRI, tryptany, tramadol, lit) – zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego.
Wenlafaksyna może wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na metabolizm wątroby (cytochrom P450), co może wpływać na stężenie leku we krwi. Dlatego wszelkie zmiany w terapii należy ustalać z lekarzem, najlepiej psychiatrą.
Nie wolno łączyć Venlectine z innymi lekami przeciwdepresyjnymi bez nadzoru lekarza.
W niektórych przypadkach lekarz może celowo połączyć wenlafaksynę z innym lekiem, ale tylko w specjalnych sytuacjach klinicznych.
Samodzielne łączenie antydepresantów jest niebezpieczne i może prowadzić do poważnych działań niepożądanych.